و خدا نوید محمدزاده را آفرید

October 31, 2014


«بلخره این زندگی مال کیه»، تماشایی بود و لذت بخش. اگر ندیده‌ایدش دست بجنبانید که سه چهار اجرای دیگر بیش‌تر ندارد. تماشاخانه ایرانشهر چند روزی تعطیل است اما بلیت‌ روزهای هجدهم، نوزدهم و بیستم را از الان گذاشته‌اند برای فروش.

لينک مطلب | 12:36 AM


کژتابی

October 29, 2014


مایلم، راستم کنید...

لينک مطلب | 10:04 PM


همین‌جوری

October 18, 2014


تو دوست داشتن را بلدی ولی حوصله‌ی تعددش را نداری. به خاطر همین تعداد آدم‌هایی که دوست داری خیلی کم است. و تعداد آن‌هایی که بهشان ابراز علاقه می‌کنی به مراتب کم‌تر...

«گفت‌و‌گوی حامد بهداد و حمید نعمت‌الله- شماره 56 ماهنامه‌ی 24»

لينک مطلب | 11:32 PM


ماهی و گربه

October 15, 2014


من که به شهرام خان مکری دسترسی ندارم، اما اگر ایشان را می‌شناسید، لطف کنید و از ایشان بخواهید یا اسم دیلرشان را به ما بگویند یا دست‌کم بفرمایند دقیقا‌ً چی زده‌اند که رسیده‌اند به فیلم «ماهی و گربه»؛ برای مریض می‌خواهم به خدا.
الیوم، دیدن «ماهی و گربه» واجب کفایی است.

لينک مطلب | 7:38 PM


روضه‌ی کوبانی

October 9, 2014


خیال نمی‌کنم کسی منکر این موضوع باشد که آن چه در کوبانی اتفاق می‌افتد چیزی است شبیه یک حماسه‌، یک عمل قهرمانانه؛ درست مثل کاری که جهان‌آرا و دوستانش در خرمشهر کردند، چمران و وصالی و دستمال سرخ‌ها در کردستان ایران، عباس دوران در بغداد، خدمه قایق/ ناوچه موش انداز پیکان در عملیات مروارید، بدالله بایندر در بندر انزلی و احمدشاه مسعود و سربازان‌اش در پنجشیر؛ و مردم، همیشه عاشق قهرمان‌ها بوده‌اند. قهرمان‌هایی که به جای ما ترس را زمین‌گیر کنند، بجنگند، زندانی شوند، زخم بردارند و دست آخر بمیرند تا مردم، ما، آدم‌های معمولی، زنده و سرحال برای‌شان، گاهی، روضه‌ای بخوانیم و مرثیه سرایی کنیم.
کوبانی اولین شهری نیست که گرفتار یورش داعش می‌شود؛ احتمالاً آخرین‌ هم نخواهد بود. موجی که در حمایت از کوبانی و جنگجویانِ کردش راه افتاده اما پیش از این سابقه نداشته است؛ نه در زمان دست به دست شدن زنان و دختران ایزدی، نه در زمان تاخت و تاز داعش در استان صلاح‌الدین عراق و نه در زمان سقوط موصل و سلاخی جوانان این شهر. همین‌هاست که آدم را درگیر می‌کند با خودش، که این همه سوگواری و نوحه‌خوانی ناگهانی ریشه در چه دارد و آخرش قرار است به کجا برسد؟ ماجرا، چشمهای روشن و زیبای دختران کرد است و عکس‌هایشان با تفنگ و سیگار یا ارزش جان آدمها و مظلومیت‌شان. این اندوه نشسته بر کلمات دوستان و شاعرانگی پیچیده بر روزگارشان، عمیق‌ است و اصیل یا موجی است شبیه موجهای جعلی و نه چندان دیرپای پیشین، که قرار است مدتی به عده‌ای سواری بدهد و مایه‌ی اثبات روشنفکری و دگراندیشی‌شان باشد و عاقبت گم بشود توی آرشیو مرورگرهای اینترنتی.
نمی‌دانم، این آخری بدبینانه است، اما شاید داستان چیز دیگری است؛ همان که این روزها لابد از ذهن سیاستمداران ترک و عراقی و ایرانی و سوری می‌گذرد و پای پیش شرط‌ها و اگر و اما ها را به داستان باز کرده است. شاید تمام راه‌ها، تمام این مرثیه‌ها و خبرها و عکس‌ها و خون‌ها به نقشه‌ و طرح خاورمیانه‌ی جدید می‌رسند، نمی‌دانم.

لينک مطلب | 7:04 PM